الـــهه مهربون

در دهستان اصالت های عشق می توان شبنم فروشی ساده بود
در شب سبز نیایش با خدا آشنا با حرمت سجاده بود

می توان با خاطرات کوچه باغ زندگی را غرق در احساس کرد
می توان در صبح زیبای خلوص شست و شودر نهر عطر یاس کرد

* * * * * * *

می توان با منطق احساس آب پاکتر از آیینه سبزینه بود
می توان هم شانه با خاتون عشق دوره گرد کوچه آیینه بود

* * * * * * *

می توان فنجان شعر خویش را آه ای یاران پر از شبنم نمود
می توان روی اجاق عاطفه چای خوش طعم صفا را دم نمود

* * * * * * *

می توان بر زلف بانوی نسیم با کمان مهربانی شانه زد
می توان در باغساران غزل بوسه بر بال و پر پروانه زد

می توان آه از زلال اشک شوق گونه های خشک خود را خیس کرد
می توان درس ظریف عشق را در دبیرستان گل تدریس کرد

می توان بر دار سرخ حادثه یادی از تنهایی حلاج کرد
می توان در معدن پاکیزگی عشق را چون گوهر استخراج کرد

* * * * * * *

می توان با مهربانی دوست بود مثل روح سبزرنگ پنجره
می توان پاکیزه و شفاف بود مثل اشک چشمهای پنجره

می توان رقصان شداز مضرب عشق در سرای سبزرنگ سادگی
می توان کشکول خود را پر نمود از هوای تازه افتادگی


_________________

عاشقي هميشه رسيدن به معشوق نيست
گاهي بايد از معشوق گذشت تا عاشق بود!!!!!

!!!!!

در قبله گاه عشق بودي تو معبودم
آرام و آسوده در خواب خوش بودي
يك لحظه من بي تو هرگز نياسودم
من با نفسهايم نام تو را خواندم
كاش اي هوس بازم با تو نمي ماندم
روزي كه ميگفتي من با تو مي مانم
روزي كه دانستي من بي تو ميميرم
روزي كه با عشقت بستي به زنجيرم
بازنده من بودم اين بوده تقديرم
خوش باوري بودم پيش نگاه تو
هردم ز چشمانت خواندم كلامي نو
عاشق نبودي تو من عاشقت بودم
در قبله گاه عشق بودي تو معبودم
آرام و آسوده در خواب خوش بودي
يك لحظه من بي تو هرگز نياسودم
من با نفسهايم نام تو را خواندم
كاش اي هوس بازم با تو نمي ماندم
عشق تو چون برگي در دست طوفان بود
دل كندن و رفتن پيش تو اسان بود
روزي به من گفتي ديگر نمي مانم
گفتم كه ميميرم گفتي كه ميدانم
باور نميكردم هرگز جدايي را
آن آمدن با عشق اين بي وفايي را
عاشق نبودي تو من عاشقت بودم
در قبله گاه عشق بودي تو معبودم
آرام و آسوده در خواب خوش بودي
يك لحظه من بي تو هرگز نياسودم
من با نفسهايم نام تو را خواندم
كاش اي هوس بازم با تو نمي ماندم
كاش كاش كاش با تو نمي ماندم

_________________

يك به يك با مژه هايت دل من مشغول است
ميله هاي قفسم را نشمارم چه كنم

شفاعت بي حسين معنا ندارد
قيامت بي حسين غوغا ندارد
حسيني شو كه تا فردا نگويند
چرا پرونده ات امضاء ندارد

مرا در عاشقی زهری بکام است ........................................دگر عاشق شدن بر من حرام است مرا در عاشقی خامی بیفتاد ........................................مرا در عشق ناکامی بیفتاد مرا از عاشقی به لب بودی فقط نام ...............................................دلم نا خواسته افتاد در دام دل بی خانه را دیوانه کرد او ....................................مرا از حال خود بیگانه کرد او مرا با او که بودم شانه شانه ........................................دلم در دامی افتاد بی دانه دلم را من دو دستی تقدیم کردم ...........................................نه از بهر زر وسیم تعظیم کردم من ان دلباخته ی دل پاک بودم ...........................................که ازفروتنی در پیش او چون خاک بودم من او را از وجود خود خواستمش ...........................................دردا! که چرا به پیش دل چنین بیا راستمش

چه راز هایی که با او بی پرده گفتم
...............................................چه شب هایی که بایدش بخفتم
مرا در دل قصر ارزوها بود روزی
...............................................ولی از بخت بد افتاد تیره روزی
مگر با او تو می بردی چه سودی
...............................................که دل را این چنین قسمت نمودی
ولی افسوس که با تو او چنین کرد
................................................جگر پاره ،دلت را پر ز کین کرد
به است دل کندن از کوی اش
.......................................شراره عشق نمی بارید ز هر تار سر موی اش
همی دانم تو را نفرین نباشد در کار هرگز
..................................................دلا!هرگزمرامت نیست چون خوی اش