الـــهه مهربون

   نا امید تر از گذشته فکر چاره نیستم

من هنوزم در میان ناله ها خوابیده ام

                                 نیمه شب فکر تماشای ستاره نیستم

بغض بی کسی چقدر زود و سریع پیرم کرد

                               دیگر ان کسی که اندوهی نداره نیستم

انتظارت بی تحمل کرد دل را ای عزیز

                               عاشقی که روز و شب را می شماره نیستم

کافرم کردی تو با حرفای تلخ عاشقی

دیگر ان شعاع تکه پاره نیستم

چندیست که با عشق کمی منگ شدم

                                               در صحنه  روزگار  کمرنگ  شدم

صدبار  نوشتم  چرا عشق چنین  است

                                       دلتنگ شدم

امشب دوباره عطر تو را بو كردم

خاطراتت دوباه زنده شد

و به يادت اشك ريختم

چقدر جايت كنارم خالي شد

و من

در حسرت نگاه معصومانه ات ماندم

كاش...

ابر سنگین دل من امشب می خواد بباره

                چشمای من امشب رگباریه دوباره

 سرد جسم من ولی تو قلبم یه گوله اتیشه

               یاد خاطره های دوست قلبمو به اتیش می کشه

گریه می کنم به وسعت فاصله ها

             گریه می کنم  گریه می کنم واسه مرگ خاطره ها

دیگه همه چی تموم شده

عشق پشت پنجره

                کوچه باغ خاطره

                           شوق دیدار دوباره

                                       اسمون پر ستاره

گریه می کنم به وسعت فاصله ها

             گریه می کنم  گریه می کنم واسه مرگ خاطره ها

گریه می کنم

                   گریه می کنم

روزها می گذرد ...ثانیه ها تنهایم..

و در این لحظه و این حادثه ها تنهایم...

صاعقه می شکند قامت تنهای مرا

و در این معبد سنگی به خدا تنهایم...

سیل بارانی غم چشم مرا خواهد شست

چه کنم با همه خاطره ها ...تنهایم...

و تو در بی خبری های دلت خواهی رفت

پشت درد همه فاصله ها تنهایم...

و تو امشب به نبودن چه شباهت داری

و من امشب ته این قافیه ها تنهایم........

چرا وقتی که آدم تنها میشه

غم و غصش قد یک دنیا میشه

میره یک گوشه ی پنهون می شینه

اونجا رو مثل یه زندون می بینه

غم تنهایی اسیرت می کنه

تا بخوای بجنبی پیرت می کنه

وقتی که تنها میشم اشک تو چشام پر می زنه

غم می آد یواش یواش خونه ی دل در می زنه

یاد اون شبها می افتم زیر مهتاب بهار

توی جنگل لب چشمه می نشستیم من و یار

غم تنهایی اسیرت می کنه

تا بخوای بجنبی پیرت می کنه

میگن این دنبا دیگه مثل قدیما نمیشه

دل این آدما ز شت و دیگه زیبا نمیشه

اون بالا باد داره زاغ ابرا رو چوب می زنه

اشک این ابرا زیاده ولی دریا نمی شه!!!!

قلب ترانه هاي من
نمي زنه براي تو
به گوش شعرم نمي آد
ديگه صداي پاي تو

ببين چقد بدت مياد
وقتي شبيه تو مي شم
ببين چقد سخته برات
منتتو نمي کشم

اونی که میخواستی تو غبارا گم شد
مرغی شد و پشت حصارا گم شد
اسم تو رو رو بال مرغا نوشت
رو کنده ی سبز درختا نوشت
یه روز که بارون میومد بهش گفت
یه روز دیگه رو موج دریا نوشت
دریا با موجاش اون رو از خودش روند
مرغ هوا گم شد و اون رو گریوند
اونی که میخواستی تو غبارا گم شد
مرغی شد و پشت حصارا گم شد
باد اومد و تو جنگلها قدم زد
اسم تو رو از همه جا قلم زد
ببین جدایی چه به روزش آورد
چه سرنوشتی که براش رقم زد